نوزاد سياسي

ین عبارت زیبا و تاریخی ماکس وبر را یک بار با هم مرور کنیم: «خطاست اگر فکر کنیم که همواره نیکی از نیکی می آید و بدی از بدی. اتفاقا غالبا برعکس این است! هر کسی که این واقعیت را نبیند، در واقع یک نوزاد سیاسی است». در تفسیر وبر اندیشمند از «بدی» و «خوبی» و استفاده از عبارت کنایی «نوزاد سیاسی»، متوجه چند واقعیت مهم می شویم. به عنوان مثال؛ نباید با همان تعریف اخلاقی و عاطفی که از دنیای زندگی فردی و اجتماعیمان داریم، در جهان سیاست نیز، از یک «خوب» انتظار «خوبی» داشته باشیم! چرا که اولا جهانِ سیاست و مناسبات قدرت، با دنیای روابط فردی و شخصی ما تفاوت جدی دارد. دوم این که «خوب» بودن، برای مدیر بودن و لیدر بودن، مطلقا کافی نیست. چه بسا کسی که ما به زعم خود او را «خوب» می نامیم، بدترین تصمیمات را بگیرد و حتی «نیت خوب» او منجر به خروجی شر شود! اگر از همین پنجره به نگرش سیاسی مردمان ایران بنگریم، شاید بتوانیم بگوییم که مردم ما، غالبا نگرش صحیحی در مورد سیاستمداران و کارگزاران ندارند و به راحتی می توانند «رودست» بخورند و کیش و مات شوند. (حتی با لحاظ کردن دو موضوع بسیار بسیار مهم و بنیادین فقدان تحزب در ایران و تبعات سوء نظارت استصوابی که غالبا شایسته ها را حذف می کند)، باز هم می توانیم بگوییم، خیلی وقت ها مانند «نوزاد سیاسی» عمل می کنیم. در آن سوی میدان، خود سیاستمداران نیز صف آرایی و سلسله مراتب دارند و اتفاقا برای آن که کارشان راه بیفتد، نیاز به همکار و همراهی دارند که «نوزاد سیاسی» باشد و بتوان او را به راحتی بر اساس «ارزش های مبتنی بر نیت خوب» در مسیری هدایت کرد که خروجی آن، اصل شر باشد! صد البته مفهوم معنی دار «نوزاد سیاسی» را می توان بسط داد و به این واقعیت دست پیدا کرد که شهروند آگاه